دیوار

تاریخی

divaarn — Sat, 27 Jun 2009 05:16:38 GMT

این روزها عجیب احساس تاریخی شدن می کنم!

تو گویی سال ها بعد مرا خواهند خواند!

عبوث

divaarn — Mon, 01 Jun 2009 20:30:52 GMT

امروز که می رفتم کتابخونه مرکز، مجبور شدم از سرویس استفاده کنم. دختری چادری با چهره ای عبوث صندلی تک جلو نشسته بود. مثل دو روز قبل اخم کرده بود. نمی دونم چرا متوسط چادری ها -به کلمه متوسط دقت کنید- چهره عبوث دارن و اغلب سریع تر از بقیه عصبی می شن. شایدم این طور نیست و من بدشانس بودم و به چادری های این تیپی برخوردم. How knows!

پ.ن. منظورم از چادری نسل های قبل نیستن چون اونا اغلب از سر عادت چادر سر می کنن.

معلم نازنین من

divaarn — Sun, 10 May 2009 15:39:08 GMT

موهای پرپشتش از زیر روسری پیدا نبود. ابروهای زیبایش دیگر وجود نداشتند. صورت صاف و یکدستش لک زده بود. تن درشتش نحیف شده بود. تنها از یک چیز می توانستی بشناسی اش. لبخند زیبایش! حتی این بیماری وحشتناک هم نتوانسته بود لبخند را از او بگیرد. دلم گرفته است. می خواهد فریاد بزند و چیزی بگوید...

تا بعد

divaarn — Mon, 12 Jan 2009 14:09:49 GMT

"ما هرگز از آنچه نمی دانستیم و از کسانی که نمی شناختیم ترسی نداشتیم .
ترس، سوغات آشنایی است.
هر آشنایی تازه اندوهی تازه است
مگذارید که نام شما را بدانند و به نام بخوانندتان. هر سلام سرآغاز دردناک یک خداحافظی است." نادر ابراهیمی

وقتی شروع به نوشتن توی این وبلاگ کردم فکرشم نمی کردم که دوستانی پیدا کنم که همه پست ها رو بخونن حتی اگه کامنت نذارن. فکرشم نمی کردم دوستانی پیدا کنم که خارج از دنیای مجازی باهاشون ارتباط داشته باشم. به خصوص دوستان خبرنگاری که باعث افتخارم هستن. اما حالا که دارم این پست رو می نویسم علاقه ام رو نسبت به نوشتن از دست دادم. می خوام راحت تر حرف بزنم اما انگار نمی شه. دلم از بعضی ها گرفته و نمی خوام وبلاگی داشته باشم که سالی به دوازده ماه یه شخمش بزنم.

هیچ وقت عادت نداشتم برای همیشه خداحافظی کنم برای همین نمی گم خداحافظ، می گم تا بعد خدانگهدارتون باشه. دوستتون دارم.

نامه هشتم

divaarn — Sun, 21 Dec 2008 19:51:05 GMT

برايم سيگاری بگيران
من از ماهِ دُرُشتِ گلگون می‌ترسم،
من اين ساعتِ خسته را
برای هجرتِ شبانه ... کوک نخواهم کرد.

چقدر ساده‌ايم ری‌را!
نه تو، خودم را می‌گويم
من هنوز فکر می‌کنم سيب به خاطرِ من است
که از خوابِ درخت می‌افتد.

در آينه می‌نگرم
و از چاهی دور
صدای گريه‌ی گُلی می‌آيد
که نامش را نمی‌دانم!

ری‌را ...!
گفتی برايت
از آن پرنده‌ی کوچکی
که تمامِ بهار ... بی‌جُفت زيسته بود، بنويسم!
باشد ... عزيزِ سال‌های دربه‌دری ...!
راستش را بخواهی
بعد از رفتنِ تو
ديگر کسی به آينه نگفت: - سلام!
شايع شده است
اين سالها شايع شده است
که آن پرنده‌ی کوچک
روحِ شاعری از قبيله‌ی دريا بود،
يک شب آوازِ کودکی از بامِ دريا شنيد،
صبح که برخاستيم
باد ... بوی گريه‌های سياوش می‌داد،
و کسی نبود
و کسی نمی‌دانست
بر طشت‌های زرينِ گَرسيوَز
هزار کبوترِ بی‌سر
شبيهِ ستاره مُرده‌اند!

سید علی صالحی

امروز24

divaarn — Sat, 20 Dec 2008 12:06:18 GMT

تقصیر من نیست که مردم عادت کردن همه چی رو بزرگ جلوه بدن! عادت کردن و به عبارت صحیح تر دوست دارن حرفایی بزنن که خودشون هم می دونن درست نیست اما انگار مجبور باشن، حرف می زنن که ملت نگن لال بوده. جلوی دهن مردم رو که نمی شه گرفت بدتر از اون نمی شه بهشون فهموند که چقدر از آدم دور هستن!!

ایمان

divaarn — Mon, 08 Dec 2008 13:27:18 GMT

مرگ را باور داشت چون زندگی را باور کرده بود.

ایمان داشت که اگر چشمانش را ببندد

دوباره خواهد گشود

حتی اگر دنیایی دیگر باشد!

ناز

divaarn — Wed, 29 Oct 2008 14:16:02 GMT

آمدم که بگویم دوستت دارم
می خواستم بگویم من خوشحالم که تو را دارم
می خواهم به رویاهایم وفادار باشم
می خواهم ... .

می خواستم بگویم به کمکت نیاز دارم
      که بی یاری ات طی این راه دشوار است.
می خواستم بگویم دلخواه من نیز از بختیاری همان است که تو می خواهی عزیز دل!

اما نمی دانم ناگهان چه می شود که می غرم
بر خویش
بر زمین و زمان
که لعنت به این روزگار!

کسی در من زندگی می کند آیا؟!
کسی درون من، من را نمی خواهد؟!
من را دوست ندارد؟
نکند کودک درون که می گویند همین باشد؟!
    نه!
    کودک هرگز نامهربانی نمی کند!

کمکم کن ناز!

امروز 23

divaarn — Thu, 16 Oct 2008 13:01:59 GMT

چه قدر می خوانندم به شادی. چیزی وجودم را می کاود. به مقصد نمی رسد و ادامه می دهد. وقتی می خوابم موجوداتی درون مغزم شروع به دویدن می کنند. هر کدام بسته ای به دست دارند و انگار جایی برای گذاشتن شان می جویند. گاهی به هم برخورد می کنند و باز هم می دوند. هیچ فکر من نیستند که آرامش می خواهم. اگر در این لحظه بیدار شوم همه شان بسته هاشان را بر زمین می گذارند و چون کوتوله هایی که دیوی دیده باشند فریادزنان می دوند تا پنهان شوند. می خواهم خالی شان کنم. می خواهم خود به کمک خویشتن بشتابم.
می خواهم لطفت را سپاس گویم، تو که امیدم می دهی. تو که زیبا می کنی داشته هایم را! حالا بیا و نگو چه شده، بیا و نگو به چه فکر می کنم. نگو که همه چیز خوب است که می دانم هست! من از چیز دیگری سخن می گویم.

امروز22

divaarn — Mon, 13 Oct 2008 12:18:08 GMT

   نمي آيي كه يعني مهم نيست؟
   نمي خواني كه يعني وقت نداري؟
   سر در گم ام. ساعت 7 صبح بيدارم. كار و كار، ساعت 12 شب هنوز بيدارم. زنده ام. اميدوارم. كار مي كنم. كلاس زبان مي روم. دوستانم را هر از گاهي مي بينم. مادرم را. براي گردش بيرون مي رويم. مي خوابم. از خواب هايم مي ترسم. از خواب هايي كه تو را به من رساندند! از خواب هايي كه تو را از من مي گيرند! من از خواب مي هراسم اما بدان احتياج دارم!
    مي نويسم. عده كمي مي آيند. مي خوانند. گاهي نظر مي دهند. اي كاش مرا نمي شناختي كه از نوشته هايم قصه پردازي نكني.
    خسته ام. دكتر هم رفته. وقت دكتر لغو مي شود.
    آرايش مي كنم. امروز عصر مهماني دارم كه برايم عزيز است. لباس ها داخل ماشين مي چرخند. خبر داري؟! خبر داري كه هنوز قيچي نخريده ام؟ خبر داري كه دلم تنگ است؟!

پ.ن. اميدوارم كسي اين پست را نخواند!