"ما هرگز از آنچه نمی دانستیم و از کسانی که نمی شناختیم ترسی نداشتیم .
ترس، سوغات آشنایی است.
هر آشنایی تازه اندوهی تازه است
مگذارید که نام شما را بدانند و به نام بخوانندتان. هر سلام سرآغاز دردناک یک خداحافظی است." نادر ابراهیمی

     وقتی شروع به نوشتن توی این وبلاگ کردم فکرشم نمی کردم که دوستانی پیدا کنم که همه پست ها رو بخونن حتی اگه کامنت نذارن. فکرشم نمی کردم دوستانی پیدا کنم که خارج از دنیای مجازی باهاشون ارتباط داشته باشم. به خصوص دوستان خبرنگاری که باعث افتخارم هستن. اما حالا که دارم این پست رو می نویسم علاقه ام رو نسبت به نوشتن از دست دادم. می خوام راحت تر حرف بزنم اما انگار نمی شه. دلم از بعضی ها گرفته و نمی خوام وبلاگی داشته باشم که سالی به دوازده ماه یه شخمش بزنم.

   هیچ وقت عادت نداشتم برای همیشه خداحافظی کنم برای همین نمی گم خداحافظ، می گم تا بعد خدانگهدارتون باشه. دوستتون دارم.