تغيير مي دهم
      كلاس ام را
      دوستانم را
نمي بينم
كساني را ديدنشان را دوست ندارم
آنان كه رنجاندنم براي شان عادت شده است
آن ها كه افتخار مي كنند
     به لباس شان
     به مدل موي شان
     به خانه گران قيمت شان
     به شهرشان
     به نژادشان
     به تسبيح و جانمازشان

مي روم
از ماندن مي هراسم
آينده را مي بينم گرچه مبهم
به سوي آينده مي روم
به نبرد با مشكلات
مي روم
حتي اگر نرسم...
    

چمدان را که داخل کمد می بینم
صدای قلبم را می شنوم
چمدانٍ لعنتی!
مرا به کاویدن دیوارهای خانه می خواند
به بوییدن لباس هایت
به شب های بی خوابی.

تلویزیون را روشن می کنم
نماد حماقت را می بینم
که برای بادی گاردها دست تکان می دهد
و ار خود شومنی در حد اعلی می سازد!
خاموش می کنم
تا فراموش کنم که همه زندگی مان را تباه می کند
تلاشمان را داغدار می کند.

می خوابم
خواب می بینم سفر ممنوع شده است.
می بینم که ممنوع الخروج شده ام
و تو
ممنوع الورود!
و من آواره ای در شهر خویش
که این سوی سیم خاردار مانده است
و برای تو
آن سوی سیم دست تکان می دهد
اشک خشک شده است.

می روم
به شاگردانم می گویم
درس بخوانید
به فکر آینده تان باشید
می توانید آینده تان را بسازید
دروغ می گویم!
می گویند می دانیم
دروغ می گویند!

زنگ تلفن است
حتما تویی
می خواهی تولدم را تبریک بگویی
تو بودی
دزد همه دارایی ات را با خود برده بود!
روز تولدم؟
    فراموشت شده بود!

صدای تلفن
دیگر نمی خواهم جواب بدهم
دختر عمه ام می خواهد تولدم را تبریک بگوید
یادش بود!!

آهنگی ترکی گوش می دهم
«اوچون قوشلار
اوچون
بوردا وفا یوخ
...»
صدایش حزن آرامش بخشی دارد!

آن روز که باید مهربان بودی
مهربانی هنوز تعریف نشده بود!
من خواستم مهربان باشم
با تو
با خودم
با آنان که دوستم داشتند
و
آنان که دوستم نداشتند!

زخم زبان زدند
نمی خواستند دوست داشته شوی!
کوچک بودند
کوچک هستند
و من گمان می کنم
که هرگز بزرگ نخواهند شد!

برای من زندگی آنقدر ارزش دارد که به خاطرش بجنگم!
من آرزوهایی دارم که گرچه بزرگ هستند اما دست نیافتنی نیستند!
من فکر می کنم رسیدن به آرزوهایم می تواند زندگی ام را بهتر کند اما اگر نرسم هم زندگی خوبی دارم!
...
من به خاطر آرزوهایم می جنگم!
من به خاطر زندگی می جنگم!

خیال می کرد که باران نخواهد بارید
چتری با خود نمی برد
از اعتماد به نفسش بود
یا یکدندگی اش
اما حتی آن روز هم که باران بارید
و زیر باران خیس شد
می گفت که چتر احتیاج ندارد.

بعد ها فهمیدم
تنها برای آنکه زیر چتر من بیاید
چتر نمی آورد
چرا نفهمیدم...!!!

  گربه هه اومد سمت من، سریع دوییدم تو ساختمون. کاش از گربه ها نمی ترسیدم! اون وقت بغلش می کردم مثل اونروز که اون گربه هه خودش رو پیچید به پات و پاتو بغل کرد.
کاش ...